Joanitah

Ik heet Joanitah Nanyondo en ik kom uit Oeganda.

Ik zou mezelf omschrijven als een open en geduldig persoon. Ik houd enorm van mijn familie; zij zijn een van mijn belangrijkste drijfveren in het leven. Ik breng graag tijd door met mensen, kijk graag films en leer graag nieuwe dingen. Ook houd ik van de natuur en van avontuur; ik vind het dan ook geweldig om nieuwe plekken te ontdekken of nieuwe ervaringen op te doen.

Als ik aan mijn toekomst denk, hoop ik op een leven dat zowel rustig als avontuurlijk is. Ik droom ervan om ooit mijn eigen reisorganisatie te beginnen, omdat ik houd van de natuur, reizen en het ontdekken van nieuwe plekken. Daarnaast zou ik graag iets willen doen in de gezondheidszorg. Maar los van deze ambities, wil ik ook als persoon blijven groeien – mentaal en sociaal. Ik wil graag Nederlands leren, vrienden maken, de cultuur beter begrijpen en hier mijn plek vinden.

Sinds ik in Nederland ben, wilde ik heel graag Nederlands leren. Ik was al begonnen met taallessen, maar het contact met de vrijwilligers van Thuis in Epe bood me iets extra's. Zij gaven mij de kans om wat ik in de les leerde in de praktijk te brengen tijdens echte gesprekken, en tegelijkertijd meer te weten te komen over de Nederlandse cultuur. Door hen leerde ik ook meer Nederlanders kennen. Zij hebben me geholpen om me zekerder te voelen in het contact met anderen en me meer open te stellen. Ze zijn altijd gastvrij en geduldig; dat maakt het makkelijker om het te proberen, ook als ik fouten maak. Volgens mij is dat een van de mooiste kanten van het leren van een taal: je moet bereid zijn om fouten te maken en te blijven proberen.

Op dit moment maak ik me ook zorgen over mijn asielprocedure en de onzekerheid over hoe mijn leven er tijdens en na die tijd uit zal zien. Er zijn veel dingen die ik nog niet weet, en soms is het lastig om niet te weten wat ik kan verwachten. Ik probeer me te richten op wat ik nu kan doen: leren, mensen ontmoeten, groeien en de kansen die ik krijg zo goed mogelijk te benutten. Ik zou de inwoners van Epe graag willen laten weten dat de mensen in het asielzoekerscentrum allemaal verschillend zijn. We hebben ieder onze eigen persoonlijkheid, dromen, ambities en manieren om met dingen om te gaan. Misschien uiten we ons op verschillende manieren, maar we proberen allemaal onze weg te vinden. Soms kan iemand die je simpelweg het gevoel geeft welkom te zijn, al een groter verschil maken dan je beseft. Voor mij hebben de vrijwilligers van Thuis in Epe dat gedaan. Ze helpen ons niet alleen om Nederlands te leren; ze zorgen er ook voor dat we ons voelen als onderdeel van de gemeenschap.

Ze geven ons het gevoel dat we hier op onze plek zijn. En soms is dat gevoel van welkom zijn precies wat iemand nodig heeft.